مجلس نمایندگان آمریکا «آزار سازمان‌یافته دولتی» بهاییان در ایران را محکوم کرد

مجلس نمایندگان آمریکا چهارشنبه ۲۱ آذرماه قطعنامه ای رابه اتفاق آرا تصویب کرد که براساس آن آزار و اذیت سازمان یافته دولتی اقلیت بهائی در ایران و همچنین تداوم نقض کنوانسیون بین المللی حقوق بشر توسط حکومت جمهوری اسلامی محکوم شده است. این قطعنامه از دونالد ترامپ رئیس جمهوری آمریکا و وزارت امور خارجه ایالات […]

The post مجلس نمایندگان آمریکا «آزار سازمان‌یافته دولتی» بهاییان در ایران را محکوم کرد appeared first on اف سی ان ان.

مرگ یک زندانی در زندان مرکزی قم؛ گفتگو با خانواده او

منابع حقوق بشری خبر مرگ «وحید صیادی نصیری» زندانی سیاسی- عقیدتی بعد از ادامه اعتصاب غذا در زندان مرکزی قم را دادند. صدای آمریکا در گفت‌وگو با برخی از اعضای خانواده این زندانی سیاسی، خبر در گذشت او را تأیید کرد. «خانم صادقی» مادر «وحید صیادی نصیری» روز چهارشنبه ۲۱ آذر در گفت‌وگو با صدای […]

The post مرگ یک زندانی در زندان مرکزی قم؛ گفتگو با خانواده او appeared first on اف سی ان ان.

Unarmed Iranian Prophets in the Vineyard of God

Source: www.radiozamaneh.com

Translation by Iran Press Watch

Mahmoud Sabahy

Photos from the archive
Photos from the archive

The lies about minorities, especially the least dangerous of them, are quite well-known in the world, but, isn’t the least dangerous usually the one that’s the most dangerous?

Like the Scapegoat (Azazel Goat in Jewish culture; often a devil in Christian and Islamic cultures), minorities are burdened with the intensity of an entire nation’s lost hopes and dreams, and are sacrificed in atonement for the sins of the majority. In Iran, also, minorities shouldering the heavy role of Satan (meaning they are driven out, stoned, and cursed), each has been victimized in one way or another. However, the Baha’i minority has endured and continues to suffer the most. The very word “continuous” leads me to expose some of these lies or myths that have been transformed into prejudices. I hope that through this social awareness injustice and prejudice against minorities in Iranian society will be reduced and eventually wiped out.

From the very early days, the Shi’ite clerics showed a hysterical reaction towards the Baha’i Movement; to the extent that they were able, they tried to destroy and extinguish it. They made baseless and foolish legends (and continue to do so), motivated by only one fundamental reason: full social comprehension and acceptance of the teachings of this theological movement would end the historic domination of the clergy without violence and bloodshed, once and for all. It would also crush the dominance of the clergy class system, which has disrupted and undermined the political, social and economic development of Iran, and blocked any progressive liberation movement in Iranian society by reducing the event to a mere colonial conspiracy, so that clerics could continue their historic domination and oppression.

Shi’ite clerics have a very powerful incentive for smearing and destroying Baha’i teachings; a motive psychologically rooted in an unbridled and uncontrollable horror: Horror by clerics of losing credibility, respect, security and comfort, as well as the easy treasure that they have at their disposal; this is the very root of this endless hysterical animosity. A stubborn rancor that manifests itself in the continuous and widespread production of oral and written expressions that fundamentally lack any literary or scientific value. Yes, indeed! They have instinctively discovered that he who has broken the sacred instrument with his words will then have to, instead, play the most sacred instrument! Is this not enough evidence that those who are envious will be forced to make up stories and lies?

Shi’ite clerics are expert liars and story-tellers, but an independent study without prejudice can neutralize all those insane myths and ridiculous lies. I hope that this will take place in Iranian society, so that no one will ever again need lies, myths, and fiction for their individual, social and political survival.

Below is an investigation of the three false accusations, myths, and lies that Shi’ite clerics have built up and disseminated with the help of their collaborators against the Baha’i minority:

The Legend of Israel: This false accusation claims that existence of the seat of the highest Baha’i institution, the Universal House of Justice, in Israel is a sign of their connection to the Israeli government. But what is the truth?

After the execution of his predecessor, the Bab, in its aftermath, Baha’u’llah – the founder of the Baha’i Faith – was imprisoned and exiled. It was these subsequent exiles from country to country that caused him, against his wishes, to end up very far from Iran.

At the emphatic and persistent request of the Iranian government, the Ottoman government exiled Baha’u’llah from Baghdad to Istanbul in 1863, then to Adrianople, and from there to prison in Akka, which at that time was part of the Ottoman Empire. This was not an easy exile: Baha’u’llah and his followers were imprisoned in a prison fort for two years, but after leaving the fort, they were still not allowed to leave the city of Akka.

Baha’u’llah passed away in Akka, after 40 years of exile, in 1892; in all those difficult years his son Abdu’l-Baha accompanied him. At that time, there was no country by the name of Palestine, nor a country by the name of Israel. This region was part of the Levant in the Ottoman Empire. It was just towards the end of the life of Abdu’l-Baha, Baha’u’llah’s son, at the collapse of the Islamic Ottoman Empire, that the country of Palestine was born under the protection of Britain, and 27 years after Abdu’l-Baha’s passing (in 1921), the country of Israel was formed in 1948.

Historically, what is very clear is that there is no historical connection between the emergence of Baha’ism and the inception of the Palestinian and Israeli states; both these countries were created much later than the formation of the Baha’i Faith and the Baha’i community. Therefore, this accusation was simply a very vile lie and a false propaganda tool against the Baha’i minority, to vilify it as an Israeli phenomenon.

If today the Universal House of Justice is in Haifa, it is because, after the passing of Shoghi Effendi, the grandchild of Abdu’l-Baha, who did not have any children, the Baha’i International Council was to become responsible for the religious and administrative affairs of the Baha’is of the world. The Universal House of Justice was foreshadowed by Baha’u’llah during his life, to act as a council to attend to the community’s needs: “Inasmuch as for each day there is a new problem and for every problem an expedient solution, such affairs should be referred to the House of Justice.”

Despite all this, Baha’is are interested in both Haifa and Akka not only for this reason, but also for emotional and religious reasons. Three key figures of the Baha’i Faith are buried in Haifa and Akka:

  1. After the execution of Ali Mohammad, the Bab – the pioneering figure in the formation of the new Baha’i community and one of the sacred figures of this religion – his body was kept hidden out of fear of the government, the clergy,and other Iranians who carried out the orders of the clerics, for about 50 years until finally his remains were moved from Iran and buried in Haifa on the hillside of Mount Carmel. At that time, Abdu’l-Baha lived in Haifa; after his passing, his body also was buried in one of the rooms of the Bab’s resting place, which Baha’is call the Shrine of the Bab, as one of the central holy figures of the Baha’i Faith.
  2. After the passing of Baha’u’llah, he was buried in the same city in which he had lived, which was the city of Akka. He was buried in Akka, and since then his resting place has been called the Shrine of Baha’u’llah, which is the most holy place for Baha’is and represents their Qibla (direction of prayer).

The legend of England: This false accusation is based on the argument that since the British conferred upon Abdu’l-Baha, the son of Baha’u’llah, the title “Sir”, then Baha’ism must be built by the English. But what is the truth?

During the First World War, Abdu’l-Baha saved the area from famine and starvation by using the harvest from the Baha’i farms in the Jordan Valley. After the end of the World War I, which began with the British mandate in Palestine (a part of the Ottoman Empire), the British government honored Abdu’l-Baha with the title of Sir for his humanitarian efforts during the First World War. At this time the Baha’i Faith was already established as a world religion. In particular, after the fall of the Ottoman Government, Abdu’l-Baha regained his freedom, and was able to travel to Egypt, Europe and the United States, in spite of his advanced age, from 1910 to 1913. During his travels, Abdu’l-Baha gave many lectures on various aspects of the Baha’i Faith as the “Prophet of Peace”.

The Myth of Russia: This false accusation was another attempt to defame the Baha’i minority in Iran in the 1930s. At that time, out of nowhere, suddenly a book appeared in the Iranian market, dubbed “The Confessions of Dolgoruki”: Dimitriy Ivanovich Dolgorukov was the Russian ambassador during the years of Mohammad Shah’s rule and the first years of the rule of Naser al-Din Shah Qajar.

Mahmoud Sabahi
Mahmoud Sabahy

This book, which was also published under other titles, such as “Notes of Giniaz Dolgoruki” and “The Report of the Giniaz Dolgoruki”, is a writeup most closely resembling the misconceptions and falsehoods promoted by the conservative Iranian Kayhan newspaper. In this not-very-detailed book, a person named Dolgoruki tells an imaginary story claiming that he, who had learned the Persian language earlier, and also learned the Arabic language, in his talks with Shi’ite scholars in the council of a cleric by the name of Shaykh Isa Lankarani, pre-planned the emergence of the Babi movement and the Baha’i religion as a means to create divisions among Iranian Muslims.

In this sloppy story both from the aspects of style and content, the name of Dimitriy Ivanovich Dolgorukov, a Russian diplomat and senator who came to Iran as a minister in 1845, is used. This Russian diplomat, according to reports from Baha’i sources (for example, Shoghi Effendi’s book God Passes By), made a serious effort to free Baha’u’llah, or Mirza Hussein Ali, who at that time was imprisoned as a Babi. This later became a delightful starting point for the imagination of the author or authors of the Dolgoruki notes. It is as if they had forgotten that in a lawless society such as Iran, reaching out and begging embassies and imams was an ordinary undertaking that desperate people embarked upon in order to save their lives or to convey their protest, as Amir Kabir did at the end, when, as his efforts and proofs for his case fell on deaf ears, he reached out for help to the British and Russian embassies. The Russian embassy even intervened to rescue him. And he was not just a simple Babi by the name of Mirza Hussein Ali; Amir Kabir was the prime minister of the Iranian regime – the great prey – whose rescue from the short sleeved, long hands of the Qajar Dynasty was not so simple.

In fact, in this fruitless Shi’ite story, any incident in the life of the people was portrayed as part of a pre-determined plan by Mr. Dolgoruki. It is as if this Russian man were the Omnipotent Himself, Who has come down to earth to say: “Be!” And then whatever he wills happens! Oh! What an unappealing myth!

The problem of the mind that fabricated this book is not merely the hallucinations, clearly produced from the depths of idiocy and ignorance, with the delusion of maintaining the unity of Iran under the unifying force of Islam and the Aryan race by serving its audience a great potion of Shi’ism and Iranian patriotism. Its greatest problem is that it ignorantly uproots that Novel Seedling which is destined to pull Iranian culture from its stagnancy by relying on its intellectual and emotional faculties, replacing that autocratic unison and repression which has so far been the biggest factor in our cultural narrow-mindedness and lack of self-control with a welcoming diversity.

The creator or the creators of this irrational tale and story that they have come up with are conflict with respect to their goals: it reflects the ignorance of that sector of Iranians who use claims of patriotism to block the greatness and bounteous potential of Iran to pull itself free of the historical and social deadlock due to a belief in a stagnant, definitive and final identity. These Iranians view flexibility, variation and diversity as division and separation, and therefore betrayal. However, a more humane and superior political and social life is not rooted in sameness and homogeneity, but is realized through diverse and differing voices.

The point is clear: a sign of development and personal and social distinction is when differences of opinion and dissent are not the cause of divisions, enmity, and disunity, but is the cause of progress, prosperity, creativity, and even friendship. At the same time, the emphasis on unity and sameness by forcing out differences, distinctions, heterogeneity and dissimilarities is representative of a backward mind, and most of all a tribal mindset: a mentality that views others who are different to be tribes and communities that must preeminently be attacked and plundered first, before they can invade.

Anyway, vilifications are abundant, but these three examples are amongst the most commonly used slanders that have long been linked to a specific social group within Iranian society and are being continuously repeated, uninterrupted. In the midst of all this, what is so dreadful is not that human beings are forced to live with the pain and wounds of such smears and insults and continue to be harmed, but that Iranian society is deprived of the creative force and the latent power of this minority or other minorities as part of its own body, merely because one segment of the society is worried about losing its standing and social status in the society’s class structure – a group or class that, with little reflection on the depth of affairs, could clearly discover that in a new social circumstance,  built by innovative minority forces, there is a different kind of distinction, a more real and humane distinction compared to the old standing, in the waiting; that is, they can regain their previous prestige and privilege in society in new and more beneficial social roles, without the necessity to put themselves in the clutches of disadvantageous and harmful social and economic trickery to gain themselves profits.

Long story short: an in-depth look reveals that it is not the minority that is ultimately held back from progress by these smears and accusations; it is Iranian society that is kept from achieving the ultimate realization of its novel and latent values and potentialities – the values ​​that have come to life and were lived by Arvin and Arvand in the Land of Iran over centuries and reveal themselves through individual consciousness and social awakening; the consciousnesses and awakening that appear in the veins of special individuals and the social movements of minorities, which demonstrate ways and conduct of a more worthy and more fulfilling life. With the hope of a day when the majority will step up to the threshold of such a way of life.

Facebooktwitterpinterestlinkedin

The post Unarmed Iranian Prophets in the Vineyard of God appeared first on Iran Press Watch.

Closure of Six Baha’i-Owned Businesses in Omidiyeh

Source: www.hra-news.org

Translation by Iran Press Watch

03 December 2018

HRANA News Agency – In continuation of the forced closure of Baha’i-owned businesses, another six Baha’i businesses in Omidiyeh, Khuzestan province, who had shut their stores in honor of their religious holiday, were ordered to be closed and sealed by judiciary authorities. According to the law, citizens may close their businesses for up to 15 days a year for no particular reason; however, this law is not applied to Baha’is; any time Baha’is close their stores on a holidays because of their religious beliefs, the Office of Property and law enforcement officers seal their businesses.

According to HRANA, the news wing of Human Rights Activists in Iran, the businesses of at least six Baha’is living in Omidiyeh, in Khuzestan province, have been closed and sealed at the behest of judiciary authorities.

According to HRANA, the names of these six Baha’is are Kamal Afshari (washer and dryer repair store), Shokrollah Azizi (Izogam roof sealant), Alireza Afshar (engine adjustment), Mostafa Ebadi (sales of cooling appliances), Arsalan Farzaneh (medium density fiberboard), and Jahan Behbahani (refrigerator and cooler repairs).

With the addition of these citizens’ businesses, the number of Baha’i businesses that have been shut in Khuzestan Province has reached 19 in recent weeks.

On November 15, 2018, the businesses of at least six other Baha’is living in Khorramshahr –  Behrouz Habibi, Hossein Ali Habibi, Behnam Habibi, Bahador Ahmadi (all four own optical glass businesses), Kambiz Azadi (sewing machine store) and Kourosh Jaberi (engine adjustment) were closed by the judiciary authorities.

Also, on November 12, five other Baha’is living in Ahvaz – Vargha Derakhshan, Sohrab Derakhshan, Behrouz Zohdi, Jahanbakhsh Afsharzadeh (all four own an interior decorating business), and Faizullah Ghanvatyan (television repair shop) –  were closed for 15 days by order of the judiciary authorities.

Earlier, HRANA had reported about the forced closure by the judiciary authorities of the businesses of two Baha’is in Abadan – Aram Azadi and Arman Azadi – related to closing their shops during their recent religious holidays starting November 5.

On November 19 of the current year, this news agency released a detailed report on the Baha’i community and the arrests of citizens who believe in this Faith. According to the report, Baha’is in various cities of the country have faced a new wave of violations of their human rights since the beginning of the year. The prevention of at least 58 Baha’i students from continuing their education during the process of the national college examination in the current year, the expulsion of at least 11 Baha’i students at different levels of various universities, the prohibition of economic activity and the expulsion of at least 6 Baha’is from their own businesses or private companies, the summons and arrest of 72 Baha’is by intelligence and security forces, the sentencing of 24 Baha’is to 46 years of imprisonment and 9 years of exile, government provision of extensive cultural and media products with antagonistic content against Baha’is, the continuation of the forced closure of many Baha’i businesses, the destruction of graves and prevention of the burial of Baha’i citizens in Baha’i cemeteries in different cities, have only been part of the increase in pressure on the fellow citizens of this community, since the beginning of the current year, up to the 19th of November.

Based on their religious beliefs, Baha’is close their businesses on their religious holidays. However, the police and Intelligence and Security agencies close and seal their businesses in response. This contravenes the explicit legal and civil right of individuals to practice their religious beliefs and manage their own businesses as they see fit.

Closure and sealing of Baha’i businesses are carried out even though Article B, paragraph 28, of the trade union law states that the owners of businesses are allowed to close their shops without prior notice to the trade union for up to 15 days a year.

The closing of Baha’i businesses in Iran continues although Shahindokht Molavardi, special assistant to the president on civil rights issues, in a statement to the media on December 3rd said: “Regarding the forced closure of Baha’i businesses and the blocking of their activities, inquiries from the President’s legal assistant have taken place, and an attempt is being made to move this debate forward through legislation until we find a solution to this issue.”

Facebooktwitterpinterestlinkedin

The post Closure of Six Baha’i-Owned Businesses in Omidiyeh appeared first on Iran Press Watch.

وحید صیادی نصیری در اعتصاب غذا جان داد

وحید صیادی نصیری زندانی سیاسی – عقیدتی که در بند زندانیان جرایم خطرناک در زندان قم  محبوس بود، بعد از ۶۰ روز اعتصاب غذای خشک جان سپرد. درخواست او این بود که از بند جرائم عمومی قم به زندان اوین یا گوهردشت کرج (رجائی‌شهر) منتقل شود. خبر درگذشت این زندانی سیاسی را برخی از آشنایان و نزدیکان او به نقل از مادرش تأیید کرده‌اند.

وحید صیادی نصیری، زندانی سیاسی که در اعتصاب غذا جان داد

در شبکه‌های اجتماعی خبر درگذشت وحید صیادی نصیری در اثر پیامدهای اعتصاب غذای خشک در زندان قم، بازتاب وسیعی یافته است.

اداره اطلاعات قم یکم مرداد سال جاری وحید صیادی نصیری، فعال سیاسی  را بازداشت و به بند اشرار زندان ساحلی قم منتقل کرد. این زندانی سیاسی در ۳۱ شهریور در دادگاهی ده دقیقه‌ای و بدون حضور محمد نجفی که وکالت او را به عهده داشت در شعبه اول دادگاه انقلاب قم محاکمه و به اتهام توهین به رهبری و همچنین تبلیغ علیه نظام به چهار سال و نیم حبس محکوم شد. ۱۴ مهر مأموران او را به بند متهمان مواد مخدر زندان لنگرود قم منتقل کردند. منابع حقوق بشری گزارش داده بودند که مأموران زندان به وحید صیادی نصیری حتی اجازه تماس تلفنی نمی‌دادند.


وحید صیادی نصیری اعلام کرده بود که اگر او را به زندان اوین یا گوهردشت کرج (رجایی‌شهر) منتقل نکنند اعتصاب غذا می‌کند. دستگاه قضایی این خواسته را اجابت نکرد و صیادی نصیری، سرانجام بعد از ۶۰  روز در اثر پیامدهای اعتصاب غذا جان سپرد.

وحید صیادی نصیری پیش‌ از این به اتهام توهین به مقدسات، توهین به رهبری و تبلیغ علیه نظام به ترتیب به تحمل ۵ و ۲ و ۱ سال حبس محکوم شده بود اما با گذشت ۱۳ ماه از تاریخ صدور حکم اولیه و اعتراض او به این حکم و عدم برگزاری دادگاه تجدید نظر او برای نخستین بار اعتصاب غذا کرد. اما با مشخص شدن زمان برگزاری دادگاه تجدید نظر به نخستین اعتصاب غذای خود پایان داد.

در آن زمان وحید صیادی نصیری بارها به دلیل وخامت حالش به بهداری منتقل شد اما از پذیرش سرم خودداری کرد. منابع حقوق بشری گزارش داده بودند که این زندانی سیاسی در نخستین اعتصاب غذای خود ۲۰ کیلوگرم از وزنش را از دست داده بود.  دادیار ناظر بر زندانیان سیاسی در زندان اوین چندین بار با صیادی نصیر ملاقات کرده بود تا اینکه سرانجام دادگاه تجدید نظر برگزار شد و صیادی نصیری به نخستین اعتصاب غذای خود پایان داد.

بعد از برگزاری دادگاه تجدید نظر این فعال سیاسی، از بند ۸ زندان اوین به بند ۴ این زندان منتقل و سپس به زندان گوهردشت منتقل شد. اواخر سال ۹۶ بعد از تحمل دو سال و نیم حبس آزاد شد، تا اینکه مجدداً مأموران امنیتی او را در مرداد سال جاری بازداشت کردند.

بیشتر بخوانید:

شرایط زندانیانِ در اعتصاب غذا در زندان اوین و ندامتگاه مرکزی کرج بحرانی‌ست

 

 

«جمعیت و سیاست در ایران از دوران سلطنت مشروطه تا جمهوری اسلامی»

ماری لادیه – فولادی

به بهانه دستگیری  میمنت حسینی چاووشی و امنیتی شدن مطالعات جمعیتی در ایران، چکیده پیشگفتار برگردان فارسی کتاب «جمعیت و سیاست در ایران از دوران سلطنت مشروطه تا جمهوری اسلامی» که در سال ۲۰۱۴ نوشته شده را بخوانید.

میمنت حسینی چاووشی، جمعیت‌شناس و پژوهشگر

 

چکیده پیش درآمد نگارنده

کتابی که با عنوان “جمعیت و سیاست در ایران از دوران سلطنت مشروطه تا جمهوری اسلامی” در پیش روی دارید در سال ۲۰۰۳ (۱۳۸۲) از سوی “موسسه ملی مطالعات جمعیتی فرانسه” (INED) در مجموعه ” دفتر‌های موسسه ملی مطالعات جمعیت شناسی فرانسه ” (Les Cahiers de l’INED) به شماره ۱۵۰ به زبان فرانسه به چاپ رسیده است. این کتاب بر پایه رساله دکترای نگارنده در رشته جمیعت شناسی و علوم اجتماعی تهیه شده که در سال ۱۹۹۹ (۱۳۷۸) در مدرسه مطالعات عالی در علوم اجتماعی پاریس (EHESS) مورد دفاع قرار داده و با کسب درجه بسیار عالی همراه با تبریکات متوفق الرای هئیت ژوری به تصویب رسیده است.

در سال ۲۰۰۴ (۱۳۸۳) انتشارات دفتر پژوهش های فرهنگی پیشنهاد ترجمه و چاپ کتاب به زبان فارسی را مطرح کرد. کار برگردان کتاب از فرانسه به فارسی به آقای فرهومند واگذار شد. ترجمه آقای فرهومند برای مقابله و باز خوانی به نگارنده ارسال شد. پس از این مرحله کتاب برای ویرایش و چاپ برای ناشر به ایران فرستاده شد. این امر تقریبأ همزمان با انتخاب محمود احمدی نژاد به ریاست جمهوری است. پس از گذشت چند ماه، ناشر بدون ارائه استدلال یا توجیهی، به نویسنده اعلام کرد که فعلأ چاپ اثر منتفی است.

اکنون پس از گذشت ۱۰ سال ظاهرا ناشر بطور کلی از انتشار کتاب صرفنظر کرده است. اما از آنجا که به باور نگارنده، علیرغم گذشت زمان و حتی کهنه وقدیمی شدن آمارها‌ی بکارگرفته شده، نگرش و تحلیل‌های جمعیت و جامعه شناسی آن همچنان به قوت خود باقی است، و به ویژه به لحاظ سیاست اسلامی سازی علوم انسانی و اجتماعی وهمچنین تعیین سیاست جدید جمعیتی از سوی جمهوری اسلامی، انتشار این کتاب نه تنها سودمند بلکه ضروری به نظر می‌رسد.

به منظور توجیه این مدعا، ابتدا می‌بایستی خاطرنشان ساخت که موضوع اصلی کتاب، بررسی تحولات جمعیتی و جامعه شناختی ایران از ورای عملکرد‌های دو رژیم سیاسی سلطنتی وجمهوری اسلامی است. فرض نویسنده بر این است که ویژگی تاریخ معاصر ایران را بدون آنکه به مسائل جمعیتی بپردازیم نمی‌توان دریافت و همچنین نمی‌توان مسائل جمعیتی را بدون رجوع به متن کلی جامعه مورد بررسی قرار داد. به این منظور نویسنده با اتخاذ روش‌های تجزیه وتحلیل جمعیت شناسی، که در بعد زمانی و هم چنین مکانی بکار گرفته شده‌اند، توانست تمامی روند تحول جمعیتی، اجتماعی و سیاسی ایران را بررسی کرده و دریافت بهتر وروشنتری از آن ارائه دهد. در همین این راستا ضمن نشان دادن غنای دوران گذارجمعیتی در ایران وکنشهای آن با روند انقلابی، نگارنده در پی آن شد که چهارچوب اجتماعی، سیاسی و اقتصادی‌ای که جامعه ایران در آن تحول یافته را از نو تعریف کرده و جایگاهی را که انقلاب ۱۳۵۷ در این چهارچوب اشغال می‌نماید را آشکارنماید.

در واقع اثر حاضر دربستر روند توسعه علوم انسانی واجتماعی که فرایند آن از اواسط سال‌های ۱۳۷۰ در ایران آغاز گشته بود، قرار می‌گرفت. در آن دوره، انتشار روزنامه ومجلات جدید بامحتوی وزین و پر باردر زمینه‌های مختلف علوم انسانی و اجتماعی وهمچنین ترجمه آثارمتعدد و ارزشمند متفکران، فلاسفه و جامعه شناسان غربی، شتاب چشمگیری به بسط، گسترش و پیشرفت این علوم در ایران دادند. اما دیری نگذشت که رهبرودولتمردان تمامیت خواه جمهوری اسلامی بر آن شدند که با تمام قدرت بر سر راه پیشرفت این علوم، که به زعم آنها در رشد جنبش مدنی و در نتیجه توسعه دموکراسی نقش بسزایی بازی می‌کنند، بایستند. برای همه این دلایل می‌توان براهمیت وضرورت انتشار این اثر تاکید ورزید.

در این رابطه لازم به یاد آوری است که با آن که بحث اسلامی شدن دانشگاه‌ها با آغاز انقلاب فرهنگی در سال ۱۳۵۸ (۱۹۸۰) مطرح گشت اما رهبران جمهوری اسلامی تا سال ۱۳۸۸ (۲۰۰۹) تعریف واضح و روشنی ازاین سیاست فرهنگی -علمی نکردند. پس از انتخابات ریاست جمهوری ۱۳۸۸ ودستکاری عظیمی که در نتایج آن صورت گرفت، درحالی که حکومت با خشونت به سرکوب معترضان، به ویژه دانشجویان، به این نتایج مشغول بود، رهبر جمهوری اسلامی، علی خامنه‌ای، برای اولین بار موضع مشخص خویش را در ارتباط با اسلامی شدن دانشگاه‌ها طی یک سخنرانی در مقابل اساتید دانشگاه‌ها در ۸ شهریور ۱۳۸۸ اعلام کرد. وی با اشاره به تحصیل حدود دو میلیون دانشجو از سه میلیون و نیم دانشجوی کشور که در رشته‌های علوم انسانی تحصیل میکردند، تأکید کرد: “این مسئله نگران کننده است زیرا توانایی مراکز علمی و دانشگاهها در زمینه کار بومی و تحقیقات اسلامی در علوم انسانی و همچنین تعداد اساتید مبرّز و معتقد به جهان بینی اسلامی رشته‌های علوم انسانی در حد این تعداد دانشجو نیست. ]… [ بسیاری از علوم انسانی مبتنی بر فلسفه‌هایی است که مبانی آنها مادیگری و بی اعتقادی به تعالیم الهی و اسلامی است و آموزش این علوم موجب بی اعتقادی به تعالیم الهی و اسلامی می‌شود و آموزش این علوم انسانی در دانشگاه‌ها منجر به ترویج شکاکیت و تردید در مبانی دینی و اعتقادی خواهد شد. ]…. [. مراکز تصمیم گیری اعم از دولت، مجلس و شورای عالی انقلاب فرهنگی باید این موضوع را مورد توجه جدی قرار دهند. [1]”  به عبارت دیگر، رهبر جمهوری اسلامی بطور رسمی و علنی علوم انسانی و اجتماعی که درغرب زاده شده اند واز نقطه نظر اسلام متهم به ساختارشکنی عالم و نفی توحید می باشند را دشمن جدید نظام و پایه های ایدئولوژیک و نظری آن تعیین کرد.

با توجه به سیاست‌های اجرا شده و برنامه‌های پیش روبرای اسلامی سازی علوم انسانی و اجتماعی، می‌توان بی هیچ تردیدی ادعا کرد که دولت اسلامی در پی ریشه کن کردن علوم انسانی و اجتماعی از برنامه‌های درسی مدارس ودانشگاه‌ها و جایگزینی آنها با یک “شبه علم” انسانی و اجتماعی است که أصول و مفاهیم خود را از اسلام، هم به مثابه مذهب و هم به مثابه ایدئولوژی دولت، می‌گیرد. درواقع این امراراده سیاسی دولت اسلامی را آشکار می‌سازد که از طریق القاء اندیشه‌های ایدئولوژیک رسمی به ذهن دانشجویان، در پی تربیب و آموزش کادرهای آینده نظام، کادرهایی وفادارو در عین حال قادربه تضمین بقای جمهوری اسلامی در شرائطی که عوامل داخلی وخارجی حیات رژیم را بیش از بیش تهدید می‌کنند، باشند. محروم ساختن دانشجویان و پژوهندگان از ابزارها وروش‌های تحقیق علمی معمول در مراکز علمی جهان، و به ویژه کمبود منابع معتبرعلمی و همچنین فقدان توسعه و آموزش مهارت‌های اندیشه انتقادی، به دولتمردان جمهوری اسلامی اجازه می‌دهد تا با سهولت اهداف و مقاصد سیاسی خویش را به جامعه تحمیل نمایند.

بهترین شاهد این مدعا، توضیحاتی است که رهبر جمهوری اسلامی از تابستان ۱۳۹۰ بکار بسته تا نیت خود را برای تغییر سیاست جمعیتی کشورتوجیه نماید. وی در ابتدا اعلام کرد: ” جمعیت کشور، هفتاد و پنج میلیون. البته بنده همین جا عرض بکنم؛ من معتقدم که کشور ما با امکاناتى که داریم، میتواند صد و پنجاه میلیون نفر جمعیت داشته باشد. من معتقد به کثرت جمعیتم. هر اقدام و تدبیرى که میخواهد براى متوقف کردن رشد جمعیت انجام بگیرد، بعد از صد و پنجاه میلیون انجام بگیرد ![2]“. سپس طی یک سخنرانی در مرداد ۱۳۹۱، علی خامنه‌ای اظهار کرد که اجرای سیاست کنترل جمعیت تا اوائل سال‌های ۱۳۷۰ بنابر مصالحی، صحیح بوده ولی ادامه آن در سال‌های بعدی خطا بوده است. وی در این زمینه تاکید کرد: ” بررسی‌های علمی و کارشناسی نشان می‌دهد که اگر سیاست کنترل جمعیت ادامه پیدا کند، به تدریج دچار پیری و در نهایت کاهش جمعیت خواهیم شد، بنابراین مسئولان باید با جدیت در سیاست کنترل جمعیت تجدید نظر کنند و صاحبان رسانه و تریبون از جمله روحانیون در جهت فرهنگ سازی این موضوع اقدام کنند[3].” با این سخنرانی و اظهار نظرهای رهبر جمهوری اسلامی، فصل جدیدی در سیاست جمعیتی کشور آغاز شد.

سیاستی که با توجه به اعلام هدف رهبری برای رسیدن به ۱۵۰ میلیون نفر جمعیت در ایران، نمی‌تواند صرفا ناتالیستی (افزایش جمعیت) تلقی گردد، بلکه پوپولاسیونیستی (کثرت جمعیت) است، یعنی با قصد سیاسی، ایدئولوژیکی و استراتژیکی می‌باشد. البته دراین زمینه، رهبر، علیرغم اختلافات شدیدش با محمود احمدی نژاد، درست جا پای وی می‌گذارد که دو سال پیشتر در سال ۱۳۸۹، سیاست کنترل جمعیت را به باد انتقاد گرفت و تاکید کرد که جمعیت ایران بایستی به ۱۵۰ میلیون نفر برسد.

در دی ماه ۱۳۹۲، یعنی در ماه‌های اولیه ریاست جمهوری حسن روحانی، رئیس کمیسیون بهداشت و درمان مجلس اعلام داشت که: “مسئله جمعیت در جهان امروز یکی از شاخصهای مهم قدرت کشورهاست و وضعیت کشورهایی مثل چین و هندوستان گوای بارز این رویکرد است و به روشنی می‌بینیم که جمعیت بالای این کشورها باعث شده است که در دنیا حرفهای زیادی برای گفتن داشته باشند و خیلی کارهای بزرگی هم انجام داده‌اند[4] وی در ادامه توضیح داد که به دنبال رهنمود رهبردر ارتباط با بازنگری سیاست جمعیتی کشور، مجلس در طی دوسال گذشته به تهیه و تنطیم یک طرح قانونی پرداخته که شامل ۵۰ ماده است و بزودی برای رای گیری به صحن علنی مجلس ارجاع خواهد شد……

اما علی خامنه ای منتظر بررسی این طرح در مجلس نشد و در اردیبهشت ۱۳۹۳، باتکیه براصل ۱۱۰ قانون اساسی و مشور ت با مجمع تشخیص مصلحت نظام، “سیاست های کلی جمعیت” در ۱۴ ماده را به مثابه یک طرح راهبردی ابلاغ کرد[5]

بدین ترتیب معلوم می‌گردد که رهبری قاطعانه تصمیم گرفته است که طرح سیاست نوین جمعیتی احمدی نژاد، را ازآن خود کرده و با راهبردی ساختن این سیاست، اجرا و تضمین آن را به تمامی نهاد‌های نظام تحمیل کند.

دراین رابطه اولین پرسشی که مطرح می‌شود این است: آیا واقعا وضعیت جمعیتی ایران به گونه ایست که این سیاستمردان ادعا می‌کنند؟ برای پاسخ به این پرسش، لازم است که تحول جمعیتی ایران بطور اختصار یاد آوری گردد. همانطور که نگارنده در این کتاب به وضوح نشان داده است، دوره گذار باروری در ایران یکی از پرشتاب ترین دوران‌های گذار باروری در تاریخ است: در طول پانزده سال، سطح باروری در ایران نزدیک به ۷۰٪ کاهش یافته است (در سال ۱۳۶۵، تعداد متوسط فرزند برای هر زن ۶. ۴ بوده که به ۲. ۵ فرزند در سال ۱۳۸۰ سقوط می‌کند) و امروزه هر زن ایرانی به طور متوسط ۱. ۸ فرزند به دنیا می‌آورد. با کاهش پرشتاب باروری و کاهش مستمرمرگ ومیر بزرگسالان، نرخ رشد سالانه جمعیتی نیز به سهم خود و باهمان شتاب رو به کاهش گذاشت و از ۳. ۱٪ در سال، بین سال‌های ۱۳۵۵ و ۱۳۶۵، به ۱. ۹٪ در سال، بین سال‌های ۱۳۶۵ و ۱۳۷۵، و بالاخره به ۱. ۳٪ در سال، بین سال‌های ۱۳۸۵ و ۱۳۹۰ رسید. بدیهی است که این روند کاهش باعث تغییر ساختار سنی جمعیت ایران شد. به این ترتیب که ۷۱٪ از ۷۵ میلیون جمعیت سرشماری شده درسال ۱۳۹۰، در سنین فعالیت اقتصادی، یعنی بین ۱۵ تا ۶۴ سال قرار داشتند، در حالی که تعداد جمعیت زیر ۱۵ سال تنها ۲۳٪ و تعداد بزرگسالان ۶۵ ساله به بالا نزدیک به ۶٪ جمعیت را تشکیل می‌دادند. بنابراین، در حال حاضر، ساختارجمعیتی ایران به گونه ایست که تعداد افراد درسن فعالیت اقتصادی به مراتب بیشتر از جمعیتی است که درسنینی که از لحاط اقتصادی غیر فعال محسوب می‌شوند، قرار دارند. این وضعیت که در اصطلاح جمعیت شناسی به آن ” هدیه” یا “پنجره” جمعیتی می‌گویند، فرصت طلایی و فوق العاده‌ای برای رشد اقتصادی ایجاد می‌کند به شرط آن که دولت‌ها بتوانند شرایط مناسب برای ایجاد شغل را فراهم آورند. در ایران، با توجه به آمار رسمی، که نرخ بیکاری در سال ۱۳۹۲ را ۱۲٪ و نرخ بیکاری جوانان ۲۴-۱۵ ساله را ۲۶٪ تعیین می‌کردند (آماری که بدون تردیداز واقعیت وضعیت بیکاری در ایران به دور است [6])، دولت اسلامی این فرصت طلایی را تا بحال به هدر داده است.

بی تردید، روند پیری جمعیت ایران آغاز گشته است و دولت می‌بایستی اقدامات عاجل، ضروری و موثر را به کار بگیرد تا سالمندان کشور را تحت پوشش بیمه‌های اجتماعی (مستمری بازنشستگی، بیمه کهن سالی، مراقبت و بهداشت ویژه سالمندان) قرار دهد؛ اما این تحول به هیچ وجه رویگردانی به سوی یک سیاست جمعیتی با هدف دست یابی به ۱۵۰ میلیون جمعیت را توجیه نمی‌کند.

بنا به محاسبات نگارنده، در سال میلادی ۲۰۲۵ (۱۴۰۴ هجری شمسی)، تعداد جمعیت ایران به حدود ۹۱ میلیون نفر خواهد رسید که از آن میان ۷ میلیون، یا ۸٪ جمعیت کل، ۶۵ سال وبیشتر خواهند داشت، حال آن که افراد ۶۴-۱۵ ساله همچنان اکثریت جمعیت یعنی ۶۲ میلیون نفر یا ۶۸٪ جمعیت کل محاسبه شده را تشکیل خواهند داد. به عبارت دیگر، در سال ۲۰۲۵ میلادی، جمعیت ایران همچنان در وضعیت فوق العاده “پنجره” جمعیتی قرار خواهد داشت. به علاوه، مطابق پیش بینی‌های دفتر جمعیت سازمان ملل، ایران د ر سال ۲۰۵۰ میلادی (۱۴۲۹ هجری شمسی)، با ۱۰۱ میلیون جمعیت در رتبه ۱۷ پرجمعیت ترین کشورهای جهان جای خواهد گرفت. در آن زمان، نزدیک به یک چهارم جمعیت ایران ۶۵ سال و بیشتر خواهند داشت، ولی افراد در سنین فعالیت اقتصادی ۶۴-۱۵ سال همچنان ۶۰٪، یعنی بیشترین سهم را از جمعیت کل محاسبه شده تشکیل خواهند داد. بنا به این نتایج، ایران در طول آینده‌ای که قابل پیش بینی می‌باشد، به هیج روی در خطر انحطاط، توقف نسل یا کاهش جمعیت نیست.

بنابراین، تمامی سخنرانی‌ها واظهار نظرهای رهبر و سایر دولتمردان جمهوری اسلامی در مورد وضعیت خطرناک و نگران کننده جمعیتی کشور، به مثابه سرپوشی سیاسی است. در این راستا پرسش دیگری که مطرح می‌گردد چنین است: دلایل واقعی‌ای که رهبر جمهوری اسلامی را بر اتخاذ چنین سیاست جمعیتی واداشت، کدامند؟

در حال حاضر، ایران در وضعیت اقتصادی بسیار وخیمی بسر میبرد؛ وضعیتی که در آن نرخ تورم در سطحی بسیاربالا و نرخ بیکاری همچنان در حال افزایش است، دولت در پرداخت مستمری بازنشستگی کارکنان خود با مشکلات مالی فراوانی روبروست، و سطح معیشت اکثریت جامعه بی وقفه روبه کاهش است و این کاهش به احتمال بسیار قوی، به جهت سیاست هدفمندی یارانه‌ها که از سال ۱۳۸۹ توسط محمود احمدی نژاد به اجرا گذاشته شده است، بیشتر خواهد شد. به علاوه مسئولان و کارگزاران نظام وظیفه‌ای را که دولت در ارتباط با جمعیت سالمند جامعه ایران دارد را مسکوت گذاشته و قصد دارند با بکاری گیری سیاست‌های تهاجمی جمعیتی با هدف رساندن تعداد جمعیت ایران به ۱۵۰میلیون نفر، تعداد موالید را در کشور افزایش دهند. آنها حتی اشاره‌ای به سرمایه گذاری هایی که این سیاست در زمینه‌های بهداشت، آموزش، فرهنگ و بازار کار به بار خواهد آورد نمی‌کنند. از این جا ست که از نقطه نظرنگارنده، سمت گیری جدید در سیاست جمعیتی کشور کاملا سیاسی، ایدئولژیک و ژئواستراتژیک بوده، هیچ ربطی به وضعیت جمعیتی کشور و روند پیری جمعیت ندارد.

مسئولان جمهوری اسلامی آشکارا بر این باورند که می‌توانند از ایرانی که ۱۵۰ میلیون نفرجمعیت داشته باشد یک “بمب جمعیتی” بسازند تا وزنه خود در تعادل قدرت در منطقه را افزایش دهند. در واقع برای جمهوری اسلامی که دروضعیت پر تنشی با کشور‌های همسایه وهم مرز از یک سو، و با کشورها غربی، از سوی دیگر، بسر می‌برد، این “بمب جمعیتی” نقش سلاح بازدارنده را ایفا خواهد کرد؛ و این چنین است که از نقطه نظرنگارنده میان گرایش پوپولاسیونیستی سیاست جمعیتی جمهور‌ی اسلامی و جاه طلبی‌های هژمونیک منطقه‌ای وی پیوستگی و انسجام وجود دارد.

اکنون بنا بر توضحیات بالا می‌توان به سهولت دریافت که سیاست تهاجمی جمعیتی جمهوری اسلامی، مثال بسیار بارزی از نتایج زیانبار وخطرناک سیاست اسلامی سازی علوم انسانی و اجتماعی است. بدین لحاظ هر گونه تلاش علمی برای مقابله با چنین سیاستی کمکی خواهد بود به دانشجویانی که مایلند خود را از چهارچوبه‌های تنگ و غیر علمی تحمیلی برهانند. مطالعه اثر حاضرکه علل و عوامل واقعی موثردر تحول جمعیتی ایران از دوران سطلنت مشروطه تا سال ۱۳۷۵ را با استفاده از روش تحقیق مدرن جمعیت شناسی مورد بررسی قرار داده است می‌تواند به ویژه برای دانشجویان سودمند افتد. برای همه این دلایل است که نگارنده تصمیم به انتشارکتاب در فضای مجازی گرفت تا آن را در خدمت علاقمندان قرار دهد.

 دانلود کتاب جمعیت و سیاست در ایران از دوران سلطنت مشروطه تا جمهوری اسلامی

پاریس، نوامبر ۲۰۱۴

دکتر ماری لادیه – فولادی

Marie Ladier-Fouladi

Directrice de recherche au CNRS

http://www.iiac.cnrs.fr/article1921.html

 

لینک این مطلب در تریبون زمانه

پی‌نوشت:

[1] منبع : آفتاب نیوز: http://aftabnews.ir/vdcfjmd1.w6d0cagiiw.html

[2] سخنرانی خامنه ای د ر دیدار با مسئولان کشوری به مناسبت ماه رمضان، به تاریخ 16 مرداد 1390، منبع : پایگاه اطلاع رسانی رهبری http://www.leader.ir/langs/fa/

[3] سخنرانی خامنه ای در دیدار با مسئولان و کارگزاران نظام، به تاریخ 3 مرداد 1391؛ منبع : خبرگزاری مهر http://www.mehrnews.com/

[4] گفتگو حسینعلی شهریاری، رئیس کمیسسون بهداشت و درمان مجلس با خبرگزاری فارس به تاریخ 7 دی ماه 1392، منبع : مشرق نیوز، http://www.mashreghnews.ir

[5] منبع : پایگاه اطلاع رسانی رهبری http://www.leader.ir/langs/fa/ ، تاریخ 30 اردیبهشت 1393

[6] مرکز آمار ایران این نرخ ها بر پایه داده ها سرشماری محاسبه کرد ه است.

شرکت ملی نفت چین فعالیت خود در پارس جنوبی را متوقف کرد

شرکت ملی نفت چین (CNPC) برای کاهش فشارهای آمریکا در جریان گفت‌و‌گوهای تجاری بین دو کشور، سرمایه‌گذاری خود در میدان گاز پارس جنوبی را متوقف کرد.

شرکت شرکت ملی نفت چین ( China National Petroleum Corporation)  – عکس: آرشیو

میدان پارس جنوبی دارای معادل ۸ درصد کل ذخایر گاز جهان و ۴۷ درصد ذخایر گاز شناخته شده ایران است. خبرگزاری آسوشیتدپرس چهارشنبه ۲۱ آذر/ ۱۲ دسامبر به نقل از سه تن از مدیران نفتی جمهوری خلق چین که نام آن‌ها افشا نشده گزارش داد که شرکت ملی نفت چین سرمایه‌گذاری در این میدان گازی را متوقف کرده است.

بر اساس تفاهم‌نامه‌ای که دولت روحانی ۱۲ تیر سال گذشته با شرکت توتال منعقد کرد، توسعه و بهره‌برداری از فاز ۱۱ میدان نفتی پارس جنوبی به کنسرسیومی از شرکت توتال فرانسه، شرکت ملی نفت چین (CNPC) و پتروپارس ایران واگذار شد. ارزش این پروژه که دوره بهره‌برداری از آن ۲۰ سال برآورد شد، ۴ میلیارد و ۸۷۹ میلیون دلار است. بیژن زنگنه، وزیر نفت ایران پس از امضاء این تفاهم‌نامه، توتال و شرکت ان‌پی‌سی چین را «دوستان روزهای سخت» خوانده بود.

با خروج آمریکا از برجام و اعمال دور تازه تحریم‌های نفتی و مالی علیه ایران، شرکت توتال  اعلام کرد که سرمایه‌گذاری در پارس جنوبی را متوقف می‌کند. شرکت ملی نفت چین (CNPC) با سهم ۸۰ درصدی جایگزین این شرکت فرانسوی شد.

به گزارش خبرگزاری آسوشیتدپرس مقامات دولت آمریکا در مهر/ اکتبر سال جاری در چهار دور مذاکره پیاپی از شرکت ملی نفت چین خواستند سرمایه‌گذاری در پارس جنوبی را متوقف کند. هنوز معلوم نیست که دولت ترامپ این درخواست را به صراحت با مقامات جمهوری خلق چین خواسته در میان گذاشته باشد. یکی از مدیران نفتی چین به آسوشیتدپرس گفته‌ که دولت چین ظاهراً به این نتیجه رسیده که با توجه به مذاکرات تجاری این کشور با آمریکا توقف سرمایه‌گذاری در میدان پارس جنوبی از نظر سیاسی منطقی‌تر است. یکی دیگر از منابع آسوشیتدپرس گفته است:

«چین برای رابطه با آمریکا بیش از هر چیز دیگری اولویت قائل است. شرکت ملی نفت چین یک شرکت دولتی است و مایل نیست در روند مذاکرات تجاری با آمریکا اخلال به وجود بیاورد.»

هدف از طرح توسعه فاز ١١ پارس جنوبی، تولید روزانه ۵۰ میلیون مترمکعب گاز، ۸۰ هزار بشکه میعانات گازی و ۴۰۰ تن گوگرد است.

ایران برای توسعه فاز ۱۱ پارس جنوبی حدود ۱۴ سال پیش مذاکرات خود را با شرکت‌های بزرگ نفت و گاز جهان آغاز کرد. در سال ۱۳۷۹ وزارت نفت پیشنهاد ۱۰ تا ۱۱ میلیارد دلاری توتال برای توسعه میدان پارس جنوبی را رد کرد. در سال ۱۳۸۸ توسعه این میدان به شرکت‌ ملی نفت چین واگذار شد اما این شرکت هم تا پائیز سال ۱۳۹۲ نتوانست کاری پیش ببرد. شرکت ملی نفت توسعه این میدان گازی را کنسرسیوم تأسیسات دریایی و پتروایران سپرد و بعد از مدتی این قرارداد را لغو کرد و پارس جنوبی را به پتروپارس سپرد که این قرارداد هم لغو شد.

بیشتر بخوانید:

زنگنه: توتال از پارس جنوبی کنار برود شرکت چینی جایگزین می‌شود

ترزا می استعفا نمی‌دهد

نخست‌وزیر بریتانیا جلسه رأی عدم اعتماد در مجلس عوام را برای آینده کشورش «خطرناک» دانست و اعلام کرد که با تمام وجود از خود دفاع می‌کند. چنانچه مخالفان ترزا می‌موفق به برکناری او نشنود، قدرت می‌ دست‌کم به مدت ۱۲ ماه تثبیت خواهد شد.

چهارشنبه ۱۲ دسامبر/ ۲۱ آذر، لندن، خیابان داونینگ: ترزا می، نخست‌وزیر بریتانیا: با تمام وجودم از خودم دفاع می‌کنم

نخست وزیر بریتانیا چهارشنبه ۱۲ دسامبر/ ۲۱ آذر چند ساعت قبل از برگزاری جلسه رأی عدم اعتماد به دولتش اعلام کرد که استعفا نمی‌دهد. ترزا می ‌در خیابان داونینگ، خانه و دفتر کار رسمی نخست‌وزیر گفت:

«جلسه رأی عدم اعتماد برای آینده بریتانیا خطرناک است. من با تمام وجود از خودم دفاع می‌کنم و با این رأی‌گیری مقابله خواهم کرد.»

ترزا می‌هشدار داد که با سقوط دولت او برگزیت هم به تعویق می‌افتد:

«در این صورت دولت بعدی وقت کافی نخواهد داشت که مذاکرات خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا را مجدداً به بحث بگذارد و تا ۲۹ مارس [مهلت قانونی برای خروج بریتانیا] نتیجه را به تصویب پارلمان برساند. این به نفع منافع ملی بریتانیا نیست و فقط به اپوزیسیون کمک می‌کند.»

حزب محافظه‌کار بریتانیا عصر چهارشنبه ۱۲ دسامبر/ ۲۱ آذر صلاحیت نخست‌وزیر این کشور را به بحث می‌گذارد. گراهام بردی، رئیس کمیته ۱۹۲۲ حزب محافظه‌کار بریتانیا صبح امروز اعلام کرد که ۴۸ نامه لازم برای به جریان افتادن رأی‌گیری دریافت شده است. تاکنون ۱۰۷ نماینده محافظه‌کار اعلام کرده‌اند که در رأی‌گیری عصر امروز از ادامه رهبری ترزا می‌بر حزب حمایت می‌کنند. می ‌به حمایت دست‌کم ۱۵۸ نماینده نیاز دارد. مخالفان او برای برکناری نخست‌وزیر به ۳۱۵ رأی نیاز دارند. چنانچه آن‌ها موفق به برکناری ترزا می‌ نشوند، جلسه بعدی رأی عدم‌ اعتماد ۱۲ ماه آینده برگزار خواهد شد.

نخست‌وزیر بریتانیا ‌سه‌شنبه ۱۱ دسامبر/ ۲۰ آذر در لاهه با مارک روته، نخست‌وزیر هلند دیدار و گفت وگو کرد و سپس برای دیدار و گفت‌وگو با آنگلا مرکل، صدراعظم آلمان عازم برلین شد. ترزا می‌‌در چارچوب مذاکرات برگزیت با اتحادیه اروپا به این توافق دست یافته بود که در مرزهای ایرلند شمالی با ایرلند جنوبی هیچگونه کنترلی اعمال نشود. ایرلند شمالی بخشی از بریتانیا و ایرلند جنوبی جزو اتحادیه اروپاست. منتقدان نخست‌وزیر بریتانیا استدلال می‌آورند که به این شکل بریتانیا برای همیشه به اتحادیه اروپا وابسته می‌ماند و به همین سبب خواهان تجدید نظر درباره توافق بر سر مرزهای ایرلند شمالی و جنوبی‌اند. دونالد توسک، رئیس شورای اروپا پیش از این اعلام کرده بود که اروپا در شرایط برگزیت به هیچ‌وجه تجدید نظر نمی‌کند. ژان کلود یونکر، رئیس کمیسیون اروپا نیز گفته است که توافق موجود درباره شرایط خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا قابل تجدید نظر نیست.

خبرگزاری رویترز به نقل از منابع آگاه گزارش داده که گفت‌وگوی تخست‌وزیر بریتانیا با صدراعظم آلمان بی‌ثمر بوده و مرکل با صراحت اعلام کرده که مذاکرات دیگری در زمینه خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا انجام نخواهد شد.

بیشتر بخوانید:

آخرین ضربه کمیته نمایندگان برگزیت قبل از رای‌گیری: رفتن به سوی ناشناخته‌ها