تصویرهایی از “گرم‌خانه خاوران”، پناهگاهی برای معتادان و بی‌خانمان‌ها

عکس و متن از: م.

گرم‌خانه خاوران بزرگترین مددسرای تهران است.

اینجا محلی است برای معتادان و افرادی که در شب های سرد زمستان جایی برای خواب ندارند.

افراد بعد از تحویل وسایل شخصی خود به مسئول رختکن، دوش حمامی می گیرند و با پوشیدن لباس فرم طوسی رنگی اجازه ورود به سالن خواب را پیدا می کنند. این جا حیاطی با چند وسیله ورزشی دارد که بیشتر پاتوقی برای سیگار کشیدن های شبانه است.

روایت هایشان دردناک است، از پدری که باید “پاک” بشود تا بتواند به دیدار دخترش به دوردست ها برود تا مردی با موهای سپید که به گفته خود تنها موسیقی «شاهین نجفی» تسکین روح غم باد گرفته اش است. گربه‌ای هم در یکی از عکس‌ها می‌بینید که پناه‌گیران در پناه خود نگهش داشته‌اند.

۱۷۰ پناهجو در دریای مدیترانه کشته یا ناپدید شدند

کمیساریای  عالی سازمان ملل متحد در امور پناهجویان از کشته شدن حداقل ۱۷۰ مهاجر در آب‌‌های دریای مدیترانه خبر داد. در میان کشته شدگان حداقل ۱۰ زن و دو کودک وجود دارد.

عکس: آرشیو

به گزارش منابع خبری شنبه ۱۹ ژانویه/ ۲۹ دی در دو حادثه جداگانه  حداقل ۱۷۰ مهاجر که از لیبی و مراکش به سمت اروپا در حرکت بودند، در دریای مدیترانه ناپدید شدند.

در حادثه نخست که بر اثر واژگونی یک قایق رخ داد، ۱۱۷ مهاجر از ۱۲۰ مسافر این قایق در دریا غرق شدند. سه تن از مسافران این قایق که از سواحل لیبی به مقصد ایتالیا در حرکت بود، نجات یافتند و در جزیره «لمپدوسا» تحت درمان قرار گرفتند.

گفته می‌شود حداقل ۱۰ زن و دو کودک که یکی از آنها دو ماهه بود نیز از جمله قربانیان این حادثه هستند.

در حادثه دیگری هم یک قایق حامل مهاجران که از مراکش به سمت اسپانیا در حال حرکت بود، دچار حادثه شد. شمار مسافران این قایق نیز حدود ۵۳ تن گزارش شده است. یک تن از این پناهجویان که توسط صیادان دریایی نجات یافته، برای درمان به مراکش منتقل شده است.

کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در بیانیه‌ای رسمی، حادثه رخ داده را تائید اما اعلام کرد: به دلیل عدم ثبت اسامی پناهجویان قادر به تایید شمار جان باختگان و یا مفقودان این حوادث نیست.

دریای مدیترانه طی سال‌های گذشته، به ویژه پس از سختگیری اتحادیه اروپا برای جلوگیری از ورود مهاجران کشورهای قاره آفریقا، شاهد مرگ شمار زیادی از پناهجویان بوده است.

تنها در سال گذشته دستکم نزدیک به ۲۰۰۰ مهاجر در دریای مدیترانه غرق شدند. برپایه گزارش کمیساریای عالی پناهندگان از آغاز سال ۲۰۱۹ تا پیش از حوادث اخیر، ۸۳ مهاجر در دریای مدیترانه جان باخته‌اند. این رقم برای دوره زمانی مشابه سال گذشته ۱۹۹ تن گزارش شده است.

سازمان پزشکان بدون مرز در واکنش به این حادثه دریای مدیترانه را «گورستان» خواند و در حساب کاربری توئیتر خود نوشت: «بدون راه‌های امن و قانونی برای کسانی که به دنبال امنیت در اروپا هستند، دریای مدیترانه همچنان یک گورستان است».


در همین زمینه:

سازمان‌ ملل: مدیترانه، مرگ‌بارترین مرز دنیا برای پناهجویان

کنگره جهانی علیه مجازات اعدام – قابل توجه کنش‌گران و انجمن‌های کوشنده برای “حق زندگی”

هفتمین دوره کنگره‌ جهانی علیه اعدام از روز سه‌شنبه ۲۶ فوریه/ ۷ اسفند تا روز جمعه اول ماه مارس/ ۱۰ اسفند در بروکسل، پایتخت بلژیک و مقر اتحادیه اروپا برگزار می‌شود.

کنگره جهانی علیه مجازات اعدام در سال ۲۰۱۹ در بروکسل برگزار می‌شود

نهادها، سازمان‌ها و افراد فعال در زمینه حقوق بشر و علاقه‌مندان به مشارکت در فعالیت‌ها علیه مجازات اعدام هنوز فرصت دارند تا از طریق این لینک برای شرکت در هفتمین کنگره مبارزه با اعدام ثبت‌نام کنند.

بنیاد رسانه‌ای زمانه نیز در هفتمین دوره کنگره جهانی مبارزه با اعدام حاضر است و فیلم «ساعت ۵ صبح بود» این بنیاد که علیه مجازات اعدام ساخته شده، در روزهای برگزاری این کنگره در بروکسل به نمایش در می‌آید.

بنا بر اعلام مسئولان برگزاری کنگره، زمان و مکان پخش این فیلم روز پنج‌شنبه ۲۸ فوریه/ ۹ اسفند از ساعت ۱۶:۱۵ تا ساعت ۱۷:۱۵ در کتابخانه کاخ اگمونت خواهد بود.

کنگره بین‌المللی ضد مجازات اعدام را نهاد «با هم علیه اعدام» (ECPM) در همکاری با «ائتلاف جهانی ضد اعدام» (WCADP) هر سه سال یک بار برگزار می‌کنند تا مخالفان اعدام را با راه‌بردهای تازه‌ الغای کامل مجازات اعدام آشنا کنند.

ششمین دوره این کنگره در سال ۲۰۱۶ در اسلو پایتخت نروژ برگزار شد.

این کنگره از سال ۲۰۰۱ یکی از رویدادهای عمده‌ مبارزه برای لغو مجازات اعدام در جهان بوده است.

اعضای جامعه‌ مدنی بین‌المللی، گروه‌های سیاسی و حقوقی و فعالان حقوق بشر در روزهای برگزاری این کنگره برای تدوین راه‌بردهای ملی، منطقه‌ای و بین‌المللی و بیان اهمیت الغای کامل مجازات اعدام برای جهانی منصفانه و مترقی، با یکدیگر دیدار و گفت‌و‌گو می‌کنند.

روند جهانی به سوی لغو مجازات اعدام ادامه دارد و از سال ۱۹۷۶ تاکنون از میان ۱۹۶ کشور دنیا بیش از دو سوم‌شان -یعنی ۱۴۱ کشور- مجازات اعدام را یا به طور کلی از قوانین خود حذف کرده‌اند یا در عمل آن را اجرا نمی‌کنند.

بنین و نائورو از جمله آخرین کشورهایی هستند که مجازات اعدام را در سال ۲۰۱۶ برای تمامی جرایم در قوانین خود حذف کردند. گینه نیز در همان سال این مجازات را برای قوانین عادی خود حذف کرد و آن را تنها به زمان‌های خاص یا جرایم به شدت خشن یا جدی محدود کرد.

کنگره‌ جهانی ضد اعدام در سال ۲۰۰۱ در استراسبورگ، در سال ۲۰۰۴ در مونترآل، در سال ۲۰۰۷ در پاریس، در سال ۲۰۱۰ در ژنو، در سال ۲۰۱۳ در مادرید و در سال ۲۰۱۶ در اسلو برگزار شده است.

لینک این مطلب در تریبون زمانه


  • در همین زمینه

لغو اعدام در جهان؛ مثبت اما با شتاب کم

فعالان ایرانی مخالف اعدام در اسلو: مبارزه با اعدام در ایران هزینه‌ دارد

انفجار خط لوله نفت در مکزیک: شمار کشته‌ها به ۶۶ نفر رسید

تعداد کشته‌های حادثه انفجار خط لوله نفتی در مکزیک به ۶۶ تن رسید. این انفجار و آتش‌سوزی در ایالت ایدالگو واقع در شمال مکزیکو سیتی، پایتخت مکزیک اتفاق افتاد. در حالی‌که بر اساس آمارهای اولیه مرگ دست‌کم ۲۱ نفر و زخمی شدن بیش از ۷۰ نفر در آتش‌سوزی اعلام شده بود، مقامات دولتی و فدرال اعلام کردند تعداد قربانیانی که ده‌ها تن از آن‌ها برای سرقت نفت به محل انفجار رفته‌بودند، به ۶۶ نفر رسیده است.

تعداد دقیق زخمی‌ها مشخص نیست.

تصویر از تلویزیون دولتی مکزیک

تلویزیون مکزیک تصاویری را از رسیدن شعله‌های آتش به شهر تلااوئلیپان در استان ایدالگو منتشر کرد اما کمی پیش از نیمه‌شب به‌وقت محلی، آلفونسو دورازو، وزیر امنیت داخلی مکزیک اعلام کرد که آتش مهار شده است و نیروهای دولتی به زمان احتیاج دارند تا رقم نهایی کشته‌شدگان را اعلام کنند.

عمر فیاض، فرماندار ایدالگو نیز گفت تعداد قربانیان این حادثه ممکن است بسته به اینکه نیروهای امدادی جسد‌های بیشتری پیدا کنند افزایش یابد.

این نیروها تاکنون به بخش‌هایی که دما در آن‌ها به‌شدت بالا بوده دسترسی نداشته‌اند. بسیاری از مردم بر اثر انفجار دچار سوختگی‌های شدید شده‌اند و به نیروهای پزشکی مراجعه کرده‌اند.

آندرس مانوئل لوپز اوبرادور، رئیس جمهوری مکزیک برنامه وسیعی را برای مجازات سرقت سوخت که در این کشور بسیار شایع است آغاز کرده. دولت مکزیک پیشتر از ضرر و لطمه سالانه ۳ میلیارد دلاری به این کشور به دنبال سرقت از خطوط انتقال نفت خبر داده بود.

در حادثه‌ای مشابه در سال ۲۰۱۳، ۳۷ نفر در انفجار در مقر شرکت ملی نفت مکزیک در مکزیکو سیتی کشته شدند و در سال ۲۰۱۲ نیز منفجر شدن تجهیزات گازی، ۲۶ نفر را کشت اما این انفجار یکی از بدترین انفجارهای این کشور در سال‌های اخیر بوده است.

خط لوله‌‌ای که در آن انفجار رخ داده نزدیک پالایشگاه نفتی تولا و متعلق به پمکس، شرکت ملی نفت مکزیک است. در شبکه نفت و گاز مکزیک بیش از صدها رخنه و انشعاب غیرقانونی وجود دارد که موجب رخ دادن این انفجارها می‌شوند.

یک شبکه تلویزیونی در مکزیک پیش از انفجار اخیر تصاویری از این خط لوله منتشر کرده بود که در آن بر اثر شکاف در یکی از لوله‌ها فواره‌ای از نفت ایجاد شده و مردم با سطل‌ها و بشکه‌های پلاستیکی خود را از آن پر می‌کردند.

  • بیشتر بخوانید:

انفجار و آتش‌سوزی شدید در یک خط لوله نفتی در مکزیک

روایت‌های تازه از مرگ مشکوک سینا قنبری در قرنطینه‌ بند ۴ اوین

یک سال پس از مرگ مشکوک سینا قنبری در قرنطینه زندان اوین، فاطمه مالایان‌نژاد، مادر او در گفت‌و‌گویی که با مسیح علی‌نژاد، روزنامه‌نگار انجام داده، گفته است از اینکه در مقابل مرگ پسرش سکوت کرده پشیمان است و عذاب وجدان دارد. او گفته پسرش خودکشی نکرده و پیش از بازداشت سرشار از امید به زندگی بوده و برای جشن تولد خود برنامه‌ریزی می‌کرده است. علاوه بر این، روایت‌های تازه‌ای درباره مرگ او از سوی همبندی‌هایش منتشر شده است.

سینا قنبری، از معترضان دی ماه ۹۶ که در بازداشتگاه اوین جان سپرد

سینا قنبری که در تاریخ ۱۷ دی ۹۶ در قرنطینه بازداشتگاه اوین تهران به دلایل نامعلومی درگذشت، ۲۲ ساله بود. مقامات قضایی ایران آن زمان ادعا کردند او خودکشی کرده است. محمدجعفر منتظری، دادستان کل کشور هم گفت او در دستشویی‌ قرنطینه زندان اوین خودکشی کرده و فیلمی هم در این مورد وجود دارد که خودکشی او را تایید می‌کند.

او سینا قنبری را «یک معتاد» معرفی کرده بود.

خبرگزاری فارس، وابسته به نهادهای امنیتی، روز جمعه ۲۲ دی ماه ۹۶ با انتشار خبری نوشت اعضای خانواده سینا قنبری بر خود واجب دانسته‌‌اند با لغو برگزاری مراسم ترحیم و جلوگیری از ایجاد هزینه برای نظام و مردم کشورمان، برای خنثی‌سازی مکر و حیله دشمنان تلاش کنند.

مادر سینا قنبری اما در گفت‌و‌گوی تازه خود تاکید کرده است سال گذشته به دلیل حضور گسترده نیروهای امنیتی حرف نزده اما به هیچ عنوان نمی‌تواند قبول کند پسرش خودکشی کرده باشد.

فاطمه مالایان‌نژاد گفته است:

«پسرم خودکشی نکرده. او در زندان کتک خورده بود. وقتی جنازه پسرم را گرفتیم نمی‌گذاشتند حرف بزنم. مسئولان قضایی گفته بودند او در زندان خودکشی کرده است.»

اکنون علاوه بر مادر سینا قنبری که تصمیم به شکستن سکوت خود درباره مرگ پسرش گرفته، شاهدان عینی هم در شبکه‌های اجتماعی روایت‌های خود را درباره او منتشر می‌کنند. شهادت‌نامه‌ای از قول یکی از آنها در توییتر شاهد علوی، روزنامه‌نگار مقیم آمریکا منتشر شده که در آن او شهادت داده است «سینا قنبری به دست عوامل و کادر قرنطینه‌ بند چهار زندان اوین به قتل رسیده ‌است.»

چه کسی سینا قنبری را کشت؟

این شاهد عینی نوشته است:

«بنا دارم اکنون که دقیقا یک سال از مرگ سینا قنبری می‌گذرد، علی‌رغم تعهدی که در ساختمان حفاظت اطلاعات زندان اوین مبنی بر “عدم انتقال اخبار آ‌نچه که طی شش روز اقامتم در قرنطینه‌ مذکور و اتاقی که سینا قنبری در آن به سر می‌بُرد به بیرون از زندان” دادم به شرح کامل آن‌چه که از نزدیک شاهدش بودم بپردازم.»

بنا بر روایت این شاهد، او شب یازدهم دی‌ماه سال ۱۳۹۶ در خیابان وصال تهران از سوی پلیس‌ امنیت بازداشت شده و پس از انتقال به بازداشتگاهی واقع در خیابان کارگر جنوبی و گذراندن شش ساعت در آن بازداشتگاه، بدون تفهیم اتهام، به قرنطینه بند چهار زندان اوین منتقل شده است.

او نوشته است:

«در بدو ورود، شاهد قرنطینه‌ای بودیم با ۵ اتاق و با ظرفیت ۷۰ الی ۹۰ نفر که ۳۵۰ نفر را در آن جای داده بودند. ازدحام در قرنطینه به قدری بود که ناگزیر علاوه بر ۵ اتاق بند برای زندانیان، اتاق نمازخانه و اتاق انتظامات داخل قرنطینه را نیز به زندانیان اختصاص داده بودند.»

عکس از آرشیو

این شاهد عینی نوشته که او را همراه تعدادی دیگر در اتاق شماره ۵ اسکان دادند؛ اتاقی که سینا قنبری هم آنجا بوده.

سینا قنبری، نهم دی ماه یعنی دو روز قبل از آنها بازداشت شده و به اوین منتقل شده بود.

او در ادامه با توصیف شرایط اسف‌بار زندان و کمبود فضا و مشکلات بهداشتی، به ذکر اتفاقی پرداخته که آن را «مهم‌ترین اتفاق در مدت اقامت در قرنطینه بند چهار زندان اوین» خوانده است. او گفته این رویدادها عامل قتل سینا قنبری بوده است:

«زندان‌بانان قرنطینه بند ۴ به ناگاه با جمعیت تقریبا ۳۵۰ نفری مواجه شده بودند بدون آن‌که زمان و امکانات کافی برای گرفتن آزمایش اعتیاد از ایشان را داشته باشند. در چنین شرایطی چون بیم مرگ زندانیان مبتلا به اعتیاد حین خماری پس دادن می‌رفت، بدون هیچ‌گونه آزمایشی، قرص متادون در اختیار هر کسی که ادعای ابتلا به اعتیاد می‌کرد قرار می‌گرفت. اوضاع به گونه‌ای بود که عملا و بدون هیچ بزرگنمایی‌ای، برای زندانیان دسترسی به متادون و حتی ورق‌های کامل قرص ترامادول از دسترسی به آب و حمام و سرویس بهداشتی آسان‌تر بود و حتی بسیاری از زندانیانی که اعتیادی به مورفین نداشتند برای گذران راحت‌تر زمان در زندان تصمیم می‌گرفتند به نگهبانی مراجعه کنند و قرص متادون دریافت کنند.»

این شاهد گفته هر کسی دچار هر بیماری‌ای بود نگهبانان به او می‌گفتند: «معتادی؟ بیا متادون بگیر.»

بر اساس این روایت، سینا قنبری صبح شانزدهم دی‌ ماه مانند بسیاری دیگر از هم‌اتاقی‌ها و سایر زندانیان قرنطینه مبتلا به تب و لرز شدید شده است. وضعیت او ساعت به ساعت وخیم‌تر ‌شده و از آنجا که بیماری توان راه رفتن را نیز از او سلب کرده، او از چند تن از هم‌اتاقی‌هایش درخواست کرده برای گرفتن داروی سرماخوردگی به پزشکی که در یکی از اتاق‌های مربوط به کادر قرنطینه مستقر شده بوده مراجعه کنند اما آنان نتوانسته‌اند پزشک را بیابند.

حدود ساعت هشت شب بی‌تابی سینا شدیدتر می‌شود و از درد استخوان‌هایش، چنان‌که خودش می‌گفته، به خودش می‌پیچیده و به پریشان‌گویی افتاده بوده و دائما در حال پرخاش به هم‌اتاقی‌ها بدون هیچ دلیلی بوده است:

«ساعت به ۱۱ رسید و هنوز خبری از پزشک نشده بود. یکی از هم‌اتاقی‌ها (محمد) با عصبانیت به نگهبان مراجعه کرد و ما از داخل اتاق فریادهایش خطاب به نگهبان را می‌شنیدیم که می‌گفت “سینا داره می‌میره، یه دکتر ندارین بیاد ببینه این بچه چش شده؟ یعنی اینجا انقدر بی‌صاحب و بی ‌در و پیکره؟” پس از چند لحظه، نگهبان پشت سر محمد شخصا وارد اتاق شد و از نزدیک وضعیت وخیم سینا را دید.»

پس از آن نگهبان سینا را بیرون برده و پس از ‌۲۰ ‌دقیقه‌ آنها با صورت کبود سینا قنبری مواجه شده‌اند. بنا بر این روایت، «سینا آرام شده بود و دیگر از درد به خود نمی‌پیچد …. چند بار از او ‌پرسیدیم چی شد؟ چند دقیقه‌ اول حرف نمی‌زد و صدایش درنمی‌آمد. بعد از چند دقیقه، به سختی شروع به صحبت کردن کرد و گفت کتکم زدند و به زور بهم قرص دادند.»

به گفته این شاهد، نزدیک ساعت سه بامداد آنها با صدای شیون و زاری یکی از زندانیان که در حین رفتن به سرویس بهداشتی با جنازه‌ پتو پیچ ‌شده‌ سینا قنبری مواجه شده بوده، از خواب بیدار شده‌اند.

پس از انتقال پیکر سینا قنبری، نگهبان‌ها گفته‌اند که او در حال اقدام به خودکشی بوده اما نگهبان زندان موفق شده است مانعش شود و هم‌اکنون حال سینا زیاد وخیم نیست و در راه بهداری است.

کادر قرنطینه و نگهبانان تلاش داشته‌اند به همه ثابت کنند که سینا در حال اقدام به خودکشی از طریق حلق‌آویز کردن خود به وسیله نایلون‌های ضخیم زباله بوده است.

زندانیان شرح ماجرا را از اولین و آخرین نفری که پیکر بی‌جان سینا را کف سالن سرویس بهداشتی دیده، پرسیده‌اند. این فرد گفته وقتی برای استفاده از سرویس بهداشتی بیدار شده و وارد سالن سرویس شده بوده، با مشاهده استفراغی که کف سالن ریخته بوده و جنازه‌ پتو پیچ‌شده‌ سینا که کف زمین سفید سالن سرویس بهداشتی قرار گرفته، دچار وحشت شده و فریاد زنان از سرویس بهداشتی خارج شده و نگهبانان را مطلع کرده است.

این شاهد عینی نوشته که بعدازظهر همان ‌روز، همه‌ هم‌اتاقی‌های سینا از جمله خود او برای ساعاتی به ساختمان حفاظت اطلاعات زندان اوین منتقل شدند و در آنجا صفحات سفیدی در مقابلشان گذاشته شده تا هر آن‌چه راجع به «خودکشی موفق» سینا قنبری می‌دانند و «هر آنچه راجع به اعتیاد» سینا قنبری می‌دانند، بنویسند.

به گفته این فرد، در نهایت یک کاغذ پرینت‌شده‌ که تعهدنامه‌ای بوده مبنی بر سکوت و عدم اطلاع‌رسانی درباره مرگ سینا قنبری در مقابل‌شان گذاشته شده و آنان بدون اینکه اجازه داشته باشند آن را درست بخوانند یا حق اظهارنظر درباره محتوای آن داشته باشند، به بهانه‌ کمبود وقت و با پرخاش و توهین وادار به امضای آن شده‌اند.

یکی دیگر از بازداشتی‌های روز یازدهم دی‌ ماه سال گذشته که گفته هم‌اتاقی سینا قنبری در اتاق شماره ۵ قرنطینه بند ۴ زندان اوین بوده، گفته که او برای توضیح و شرح قتل سینا قنبری به محمود صادقی و پروانه سلحشوری و چند تن دیگر از نمایندگان مجلس مراجعه کرده اما غیر از خانم سلحشوری، سایرین حتی وعده پیگیری هم نداده‌اند و به او گفته‌اند: «پسر جان برو دنبال درس و کار و زندگیت.»


  • در همین زمینه

سینا قنبری معترض ۲۲ ساله در زندان اوین «خودکشی کرد»